Benim "ÖZ" geçmişim budur.....ya seninki?

Sayın Yetkili,

Görüş, öneri ve yönlendirmelerinize sunmak istediğim özgeçmişim aşağıdadır.

Maddi durumumdan dolayı konu aciliyet içermektedir.

Kesinlikle sadaka değil; yeteneklerime uygun bir iş veya şirketime/fikir/projelerime yatırımcı aradığımı vurgulamak isterim.

Saygı ve selamlarımla

Alper Arıkan

YATIRIMCI ARAYAN BEYİN

Bütün samimiyetimle özgeçmişimdir!

1979 doğumlu...
Şevki'den olma Işık'tan doğma...
Emekli öğretmen ana baba...
ilk orta lise mecburiyeti Manisanın Salihli ilçesinde atlatılmış...
O zamanlar Anadolu liselerine orta okulda giriliyor tabi...
giriş 1990...Salihli birincisi....

Bizim İngilizcenin başlangıcı oradan...
Kısmen sönük geçmiş orta okul....
Üniversite sınavında puan kaybı korkusuyla lise birin sonunda düz liseye geçilmiş...

sene 97 olmuş, ki o zamanlar üniversite sınavı çift aşamalı...
ÖSS'den geçilmiş, ÖYS'den de alınmış kendimizce puanlar..
Sonra bir baktık ki, puanlar allak bullak....
başka bir yeri beklerken bulduk kendimizi Denizli'de....
Fizik tedavi rehabilitasyon...
4 sene oku...
okumasına oku da, mesleği benimseyemedim bir türlü...
Kafada bambaşka hayaller...
Sabırlı adamızdır vesselam, gel gör ki bu bambaşka bir sabır işi....
artı, hiç kanımızda yok sağlıkçılık hevesi...
bitirmeden bıraktık bölümü....
10-15 günlük çalışma ile bir daha Öss...

Yine geldi Denizli..
bu sefer İşletme ...

Okuduk,
düşe kalka, tökezleyerek de olsa severek, isteyerek, hevesle okuduk...

ikinci sınıftayken bir dış ticaret şirketinde 2 aylık staj...
Şirketin patronu dolayısıyla iyi referans...

ardından bir fabrikada benzeri bir staj...
ağır geldi tabi okulla beraber...

Okul sırasında bir merak saldık ki dile, sormayın gitsin..
harçlıktan artırdığımız paracıklarla kitaplar alıp başladım İspanyolcaya...
sonra birer yıl kursla Almanca ve Fransızca...

Bu arada boş durmadık efendim, hazır İngilizcemiz var,
fizik tedavideyken de devirmişliğimiz var tıp kitaplarını...
gerek eski okulumuzdan gerekse tıptan arkadaşların ricasıyla başladı tıbbi çeviri maceralarımız...
2008'e kadar da sürdü...
İngilizceden Türkçeye tıbbi çeviriler...
genelde milletin ödevleri...bir iki tane de prospektüs vesaire...

Ailede tüccar yok,
nereden geldi bu ticaret hevesi bilinmez ama...
bir hevesle pazarcılık...
domates, biber ne varsa...
bilir beni Pelitlibağ ve 29 Ekim pazarı...
dediler "işletme okuyorsun, bu ne iş?"
yahu iş iştir! yalan mı?

Ucundan kıyısından bulaşmışlığımız vardı ya tekstile,
maceranın devamında bir de çaput tezgahı var...
Sonra incik boncuk....
sonra pamuk şeker vesaire...

Öğrenci gücümüzle yürümedi ama zevkli işti vesselam...

O arada mezun olduk okuldan, aldık diploma denen mübarek kağıt parçasını...

Sonra iş bulduk...
Kayseride üretim yapan büyük bir firmanın ipliklerini Denizli'de sattık bölge sorumlusu olarak...
1 yıl sürdü bu...
Başımızdaki adam yılların tecrübesi, bilgi küpü....
gel gör ki anlaşamadık bir türlü...
Çıktık. Keyfi olarak bıraktığım tek iştir...

Sonra dilimizi kullanıp birkaç küçük tekstil firmasında ihracat macerası...
Yurtdışından müşteri bulup pazar büyütmece...
kelli felli müşterileri burada ağırlamaca...
maaş artı prim...
iyi iş, güzel iş...
parası da iyi ama...
neye yarar sattığının komisyonu doğru düzgün verilmedikten sonra..?
adamlara para kazandırdık çuvalla....
paramızı istedik, kapıda bulduk kendimizi...

Sonra işsiz bir buçuk yıl..
onlarca yere özgeçmiş verip eli boş dönmece...
nereye gitsek hep aynı şey...

benimkinden daha iyi bir okul...
daha çok dil...
benden daha çok tecrübe...
bir de sağlam yerlerden referans...
mutlaka geçiyor önümüze birileri...

geçinmek lazım, iş yok....
cepteki para da bitti...
aile desen, bunca yıl okutmuşlar,
kendi dertleri kendilerine yetiyor...

kesildi mi kesiliyor işte!

hiç gocunmaya gerek yok...
başladık bir arkadaşımızın esnaf lokantasında garsonluğa...
utanacak bir şey değil ki...
gururla taşıyorum tabakları...
öyle ya da böyle "bir işim var benim"

bunun nesinden utanayım?

arada bir iki tıbbi ödev çevirisi...
pazar günleri incik boncuk satışı...
komşu çocuklarına İngilizce ders...
Elektronik tamiri yapan bir arkadaşın yanında çıraklık...
(oradan bulaştı devrelere merak)

ve kafamızda, hiç vazgeçmeyeceğimiz kocaman hayaller...

bir arkadaşın akıl vermesiyle başladı İstanbul macerası...

Takı ihracatı yapan bir firmayla görüştük, başladık işe...
yurtdışı pazarlama...

bir şanssızlık sonucu çıkmak zorunda kaldık 7 ay sonra...

Kısa bir süre evsizlik...
Bakırköy sokakları...

Sonra 2-3 geçici iş...
biri yine ihracat...
diğeri dental...
bir de depo sorumluluğu....

Bu arada Kukla sanatına bulaştık ki, o apayrı bir hikaye konusu...
İyi bir Vantrolog olma yolunda ilerliyoruz sabırla...

Tesadüfler birbirini izledi ve düzgün bir işe girdik...
Bir elektronik firmasında dış ticaret sorumlusu olduk...
İş güzel, ortam güzel, maaş iyi...
İlginç olan şey; patronlar da iyi...

Bahaneyle Çince'ye de başladık...

9 ay çalıştık, konuya merak da var ya,
boş durmadık öğrendik işin inceliklerini...
tam hayatımız düzene giriyor derken...
bu hikayenin eksik yanı çıktı karşımıza; ASKERLİK!
dediler ki gel artık yaşın geldi...

30 yaşımda kısa dönem...
Elazığ-Keban Jandarma Karakolunda vatani görev...

Sonrasında yine İstanbul...
hayallerin peşinde...
Asla vazgeçmemek üzere....

Ne istediğini, neler yapabileceğini bilen...
"vazgeçmek" kelimesini lügatından çıkarmış...
ve tüm engellere rağmen yolunda devam eden bir adam olarak...
yine İstanbul...

ve sonra...

macera devam ediyor efendim...
bir de bana fazla gelen aklıma bir yatırımcı bulabilirsek...


Saygılar,
ALPER ARIKAN


Adresim İstanbul Bahçelievlerdedir.

Gerekli görülen hallerde taşınmak, sorun değildir efendim.

alper@limonpcb.com
0535 4556078
Not: Tüm bunlar olurken, 3 sayfa dolusu referansımız oldu mu? Vallahi oldu.
İş tecrübelerimizin tam listesi, referanslarımız ve projelerimiz istendiğinde verilecektir efendim....

Dipnot:

Hayalperest biri olmadığımı, 
gerekli iş disiplinine ve en ince ayrıntısına kadar düşünülmüş olan  yatırım planlarına sahip olduğumu;

ve tek derdimin “doğru düzgün bir iş sahibi olmak” olduğunu özellikle dikkate almanızı temenni ederim.